چهارشنبه بیست و چهارم خرداد 1385
دو رویداد بزرگ، قدرت رادیکالیسم را در ایران به نمایش گذاشت!
اوضاع ایران در فضای جنگی کنونی دارد پلاریزه می شود. نیروهای هر دو جنبش چپ و راست دارند صف خود را جدا می کنند و جریانات حاشیه ایی، بیشتر به حاشیه رانده می شوند. جمهوری اسلامی با احمدی نژاد و کل نیرو های سرکوبش، با بحران سازی و دهن کجی به جامعه جهانی برای منحرف کردن مبارزات مردم دارد با چنگ و دندان از اسلام و حکومت اسلامیش دفاع می کند. گله های حزب الله و فاطی کموندوهایش را به جان مردم انداخته است. جریانات ناسیونالیستی با شعار های " من ترکم من ترکم و زبان فارسی همان زبان سگ است" دارند جنبش ارتجاعی خود را آرایش می دهند. پولهای امریکای را تقسیم می کنند و برای ابراز وفاداری به دست بوس بوش راهی امریکا می شوند و جریان به حاشیه رفته تمامیت ارضی خواه ایران( که حول رضا پهلوی گرد آمده اند) دارد از تلویزیون های ماهواره ایشان داد و بیداد می کنند.
یکی می خواهد شوینسم فارس را تقویت کند و دیگری ناسیونالیسم کرد، ترک، عرب و بلوچ را.
اما جنبش چپ تنها مانده بود. ما و دانشجویان معترض، ما و اعتضابات کارگری، ما و جنبش برابری طلبی زنان، ما و رادیکالیسم در این جامعه تنها مانده بودیم.
هفته گذشته اتحاد جنبش رادیکالیسم در ایران فضای سیاسی ایران را بشدت تغییر داد.دانشجویان و کارگران به حمایت از اعتراض 22 خرداد بر خاستند و در یک صف مبارزه قرار گرفتند. خواست آزادی دانشجویان زندانی در این اعتراض مطرح شد. پلاکاردهایی در دفاع از حقوق کودک بر افراشته گردید. و فریاد آسنلو را آزاد کنید یک بار دیگر در تهران طنین افکند.
گارد آزادی که همه نیروهای سیاه آرزو می کردند فقط یک قرار یا مصوبه ایی بیش نباشد، با قدرت شهرهای کردستان از شمال تا جنوب آن را قرق کرد. این یعنی ماتریال فرمول پیروزی چپ در ایران. جنبش وسیع و رادیکال توده ای + بازوی مسلح آن.
رمز پیروزی در این نبرد تشکل و اتحاد رادیکالیسم در این جامعه است! متشکل شوید و به صف ما بپیوندید.
22 خرداد نشان داد که رادیکالیسم و چپ در این جامعه محتاج یک تشکل است.تشکلی که بتواند ضمانت کند که قیام و روزهای بعد از قیام را رهبری خواهد کرد.تشکلی که ضمانت کند هر گونه دست درازی نیروهای فاشیستی و دست راستی جامعه که در صورت به پیروزی رسیدن ما به دستجات تروریست و سرگردنه بگیر تبدیل خواهند شد را با قدرت پاسخ دهد. تشکلی که از شورا ها ی ما دفاع کند.
آیا این چیزی جز حزب سیاسی طبقه کارگر و نیروی مسلح آن می تواند باشد؟
کاملا روشن است که اگر این حزب وجود ندارد باید آن را ساخت و اگر وجود دارد باید به آن پیوست. وقت بسیار کم است و ما فرصت زیادی برایمان باقی نمانده است. باید انتخاب کرد. یا به حزب خود و نیروی مسلح آن می پیوندیم و یا منتظرمی مانیم که ببینیم نیروهای امریکایی و پادو های ناسیونالیست شان چه آشی برایمان پخته اند.
حزب حکمتیست اکنون در مقابل صفوف تا دندان مسلح ارتجاع چه در حکومت و چه در خارج از آن صف آرای کرده است. نیروی مسلح آن روزانه به گشتهای سیاسی خود مشغول است. این حزب و نیروی مسلحش وجود دارند ، برای تقویتش باید به آن پیوست. ما باید جنبش خود را با تقویت حزب پیشرو آن به جلو ببریم. روزنه ای گشوده و، شمعی در این تاریکی روشن شده است و امید قدرت گیری چپ در ایران در دلهای همه جوانه زده است. بیایید با پیوستن به این حزب و تقویت هر چه بیشتر آن، این روزنه را باز تر و این شمع را روشن تر کنیم.
به حزب خود، حزب کمونیست کارگری_حکمتیست به پیوندید.
