سالها است که اعتراضات چپ  و رادیکال فضای دانشگاه های ایران را اشغال کرده است. سالها است که دانشگاه به الگوی اعتراضات رادیکال تبدیل شده است. و دانشجو به این سنت اعتراض کردن آشنا است.
اما در دو هفته گذشته کشیده شدن یک کاریکاتور در روزنامه ایران (که در آن به آذری زبانها توهین شده است) اعتراضاتی را در چند دانشگاه در بر داشت، که با سنت اعتراضات رادیکال دانشجوی در یک تناقض آشکار  بود. این بار اعتراضات نه در دفاع از حقوق زن، نه در دفاع از آزادی بیان، نه در دفاع از حق تشکل بود. بلکه یک اعتراض قومی با شعارهای کثیف و ناسیونالیستی بود. اعتراضی بود که می خواست نشان دهد که نیروهای قومی می خواهند چه فردای سیاهی را به ایران بعد از جمهوری اسلامی تحمیل کنند. اگر تا دیروز اعتراضات دانشجوی وعده یک دنیایی برابر و یک زندگی مرفه را در فردای  رهایي از این حکومت وعده می داد اکنون نیروهای قومی که با حمایت و خط  وزارت خارجه امریکا و سازمان سیاه در چهار گوشه ایران در حال شکل گیری هستند، دارند این خواست واقعی انسانها را که در آن جامعه زندگی می کنند، به بازی می گیرند. باید از ریشه دواندن این نیروهای سیاه در دل تمدن دانشگاهی جلو گیری کرد. باید علیه این بربریت که خود را در اعتراضات اخیر نشان داد موضع گیری کرد. نباید در دام این خط کشی سیاسی افتاد، که هر کس در مقابل جمهوری اسلامی باشد اپوزسیون است و نباید مورد حمله ما جناح رادیکال جامعه قرار گیرد. این اپوزسیون سربازان بوجود آورنده یک سناریو سیاه، بر مزار سالهای سال مبارزه رادیکال ما هستند. این اپوزسیون ساخته و دست پرورده تئورسین های نظم نوین جهانی هستند که قرار است با حمله به ایران و سر کار آوردن این گله های ناسیونالیست، آخرین میخ خود را بر تابوت رادیکالیسم و چپ در آن جامعه بکوبند. اعتراضات اخیر نشان داد که سالها ظلم و ستم، زندان و نابرابری جامعه را آماده یک تحول کرده است. و در صورتی که ما جناح چپ و رادیکال جامعه قدرت را درست نگیریم، آن را دو دستی تقدیم به نیروهای قومی و ناسیونالیست از عرب،کرد، فارس، بلوچ و آذری کرده ایم. این یعنی یک کشتار قومی و فروپاشی کل بنیادهای اجتماعی در جامعه و سالها برگشت به عقب.